بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ

ھن شھر (مڪي) جو قسم کڻان ٿو.

وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَٰذَا الْبَلَدِ

۽ تون ھن شھر ۾ (ته) رھندڙ آھين.

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ

۽ ڄڻيندڙ جو (قسم کڻان ٿو) ۽ ان جو جيڪو ڄايو.

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ

ته بيشڪ ماڻھو کي ڏک ۾ (پوڻ لاءِ) خلقيوسون.

أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ

(ماڻھو) ڀانئيندو آھي ڇا ته مٿس ڪوبه غالب نه ٿيندو؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا

چوي ٿو ته مون تمام گھڻو مال کپايو.

أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ

ڀانئيندو آھي ڇا ته ڪنھن ڪونه ڏٺو اٿس؟

أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ

کيس ٻه اکيون نه ڏنيون اٿون ڇا؟

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ

۽ ڄڀ ۽ ٻه چَپ به؟

وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ

۽ ٻه رستا ڏيکارياسونس.

فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ

پوءِ ڪوبه سخت لَڪ نه لنگھيو.

وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ

۽ ڪنھن سمجھايئي ته سخت لَڪّ ڇا آھي؟

فَكُّ رَقَبَةٍ

ٻانھو آجو ڪرڻ آھي.

أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ

يا بُک جي ڏينھن ۾ کاڄ کارائڻ.

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ

مائٽي واري ڇوري ٻار کي.

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ

يا مٽيءَ ۾ رُلندڙ محتاج کي.

ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ

ان کانپوءِ (اُھو) مؤمنن مان ھجي ۽ ھڪ ٻئي کي صبر جي وصيت ڪيائون ۽ (پڻ) ھڪ ٻئي کي (خلق تي) ٻاجھ ڪرڻ جي وصيت ڪيائون.

أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ

اُھي نيڪ بخت سڄي پاسي وارا آھن.

وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ

۽ جن اسان جي آيتن جو انڪار ڪيو سي بدبخت کٻي وارا آھن.

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ

مٿن دميل باھ چوڌاري ويڙھيل (موڪلبي) آھي.