بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ لَا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ

Betohem në Ditën e Kijametit

وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ

dhe betohem në shpirtin e atij që e qorton vetveten.

أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُ

A mendon njeriu që nuk do të mund t’ia mbledhim eshtrat e tij?

بَلَىٰ قَادِرِينَ عَلَىٰ أَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ

Po si jo, Ne mundemi me ia bë majet e gishtave ashtu si i ka pasur.

بَلْ يُرِيدُ الْإِنْسَانُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ

Por, njeriu dëshiron të gabojë përderisa të jetë gjallë,

يَسْأَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ

e pyet: “Kur do të jetë Dita e Kijametit?”

فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ

Kur syri (shikimi) të shqetësohet nga frika

وَخَسَفَ الْقَمَرُ

dhe të zihet Hëna,

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ

dhe Dielli e Hëna të bashkohen,

يَقُولُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ

atë ditë njeriu, thërret: “Ku të ikim?”

كَلَّا لَا وَزَرَ

Askund! S’ka strehim.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ

Atë ditë, strehimi është te Zoti yt,

يُنَبَّأُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

atë ditë, njeriu informohet për veprat që i ka punuar, si dhe për ato që i ka lëshuar,

بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ

njeriu vetë do të dëshmojë kundër vetvetes,

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُ

madje – edhe në qoftë se i paraqet arsyetimet e veta, (ato nuk pranohen).

لَا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ

Mos nxito në të lexuarit e Kur’anit me gjunë tënde,

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ

Ne, do t’i tubojmë pjesët e tij (Kur’ani), për ta lexuar atë (si është).

فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ

E, kur ta lexojë Xhebraili atë (Kur’anin), përcille ti leximin e tij,

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ

e pastaj, Ne do ta shpjegojmë.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ

Po, me të vërtetë! Ju e doni këtë jetë,

وَتَذَرُونَ الْآخِرَةَ

kurse, për jetën tjetër nuk keni kujdes.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ

Atë ditë – disa fytyra do të shkëlqejnë,

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ

në Zotin e tyre do të shikojnë;

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ

atë ditë – disa fytyra janë të mrrolura,

تَظُنُّ أَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ

e dinë që do t’i gjejë fatkeqësi e madhe.

كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ

E, shiko! Kur të vijë shpirti në fyt,

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ

dhe thërret: “A ka shërues?”

وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ

dhe ai do të bindet se ai është çasti i ndarjes

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ

dhe këmba me këmbën lidhen,

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ

atë ditë do të sillet të Zoti yt:

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ

“Ai nuk ka besuar dhe nuk është lutur (falë namaz),

وَلَٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

por ka mohuar dhe është shmangë,

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰ أَهْلِهِ يَتَمَطَّىٰ

e pastaj ka shkuar te të afërmit (familja) e tij, duke u krenuar”.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ

Mjer për ty! Mjer për ty!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ

E, përsëri: Mjer për ty! Mjer për ty!

أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى

Vallë, a mendon njeriu se do të mbetet pa obligime (pa përgjegjësi)?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنَىٰ

A s’ka qenë njeriu së pari pikë fare (sperme) që hudhet lehtë,

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ

pastaj u bë gjak i doçkuar, nga i cili, Ai (Perëndia), e ka krijuar dhe e ka formur të plotë.

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَىٰ

Dhe, prej tij i bëri çiftet: mashkullin e femrën,

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلَىٰ أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتَىٰ

e, vallë, Ai krijuesi, a nuk ka fuqi edhe t’i ngjallë të vdekurit?”