Abasa

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ

On se namrštio i okrenuo

أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ

zato što je slijepac njemu prišao.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ

A šta ti znaš – možda on želi da se očisti,

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ

ili pouči pa da mu pouka bude od koristi.

أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ

Onoga koji je bogat,

فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّىٰ

ti njega savjetuješ,

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ

a ti nisi kriv ako on neće da vjeruje;

وَأَمَّا مَنْ جَاءَكَ يَسْعَىٰ

a onoga koji ti žureći prilazi

وَهُوَ يَخْشَىٰ

i strah osjeća,

فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ

ti se na njega ne osvrćeš.

كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ

Ne čini tako! Oni su pouka –

فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ

pa ko hoće, poučiće se –

فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ

na listovima su cijenjenim

مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ

uzvišenim, čistim,

بِأَيْدِي سَفَرَةٍ

u rukama pisārā

كِرَامٍ بَرَرَةٍ

časnih, čestitih.

قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ

Proklet neka je čovjek! Koliko je on samo nezahvalan!

مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ

Od čega ga On stvara?

مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ

Od kapi sjemena ga stvori i za ono što je dobro za njega pripremi,

ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ

i Pravi put mu dostupnim učini,

ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ

zatim mu život oduzme i učini da bude sahranjen,

ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُ

i poslije će ga, kada On bude htio, oživiti.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ

Uistinu! On još nije ispunio ono što mu je On naredio!

فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ

Neka čovjek pogleda u hranu svoju;

أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا

Mi obilno kišu prolivamo,

ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا

zatim zemlju pukotinama rasijecamo

فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبًّا

i činimo da iz nje žito izrasta

وَعِنَبًا وَقَضْبًا

i grožđe i povrće,

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا

i masline i palme,

وَحَدَائِقَ غُلْبًا

i bašče guste,

وَفَاكِهَةً وَأَبًّا

i voće i pića,

مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ

na uživanje vama i stoci vašoj.

فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ

A kada dođe glas zaglušujući –

يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ

na Dan kada će čovjek od brata svoga pobjeći

وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ

i od majke svoje i od oca svoga

وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ

i od drúge svoje i od sinova svojih –

لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ

toga Dana će se svaki čovjek samo o sebi brinuti –

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ

neka lica biće toga Dana blistava,

ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ

nasmijana, radosna,

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ

a na nekim licima toga Dana biće prašina,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ

tama će ih prekrivati,

أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ

to će nevjernici – razvratnici biti.